Gideceğin günü düşünüyorum;
Trenler, vapurlar, uçaklar geliyor gözümün önüne
Hepsini yok etmek istiyorum,
Nafile…
Günler, haftalar geçti,
Bak, istemediğim o gün de geldi.
Bir tren yanaştı istasyona
Usulca bindin vagonuna
Acı bir düdük sesi
Doldu kulaklarıma.
Yıkık dökük bir adam kaldı peronda
Avazı çıktığı kadar bağırıyordu:
“Ne olur tren götürme onu uzaklara,
O’nsuz yapamam kahrolurum sonra”
Ve, tren gitti, gitti…
Durmazdı, duramazdı
Bir kara duman bıraktı, kalktığı yerde
Tren sevmeyi, sevilmeyi ne anlardı!
YIKINTI
Şiir Kitabı
Hazan Yayınları
Polatlı 1970