Üzülme öleceğim diye,
Alt tarafı bir sokak çocuğusun.
Ağlayacak kimsen yok
O yüzden mutlusun.
Ben öyle miyim ya?
Bir ölmeye göreyim
Anam ağlar,
Babam ağlar,
Yârim ağlar
Bu haberi duyduğum an
Belki ben bile
Ağlayabilirim halime.
Ama yine de üzülmem;
“Bir Hz.Muhammed vardı, kutsal
Bir Mustafa Kemâl vardı yüce.
Ne oldular?
Onlar ölecek insan mıydılar”
Derim.
Cevap veremezler sorularıma
Usulca gülerim.
Sonra veda edip dostlara
Hurma ağaçlarının gölgesinde uyuyan
Meleklerime dönerim.
YIKINTI
Şiir Kitabı
Hazan Yayınları
Polatlı 1970